Miejsce Matki jest zawsze przy dziecku

— Ma­ry­jo, przy­cho­dzisz do nas jako Matka, a miej­sce Matki jest za­wsze przy dziec­ku. A więc przy­bywasz, jako Matka, aby być razem z dzieć­mi, z tymi, które wier­nie po­dą­ża­ją za Je­zu­sem, ale i z tymi dzieć­mi, które w dro­dze się za­gu­bi­ły. Przy­bywasz, aby być z dzieć­mi zdro­wy­mi, u­śmiech­nię­ty­mi i tymi, które pła­czą, któ­rych serce jest roz­dar­te. Przy­cho­dzisz, jako Matka, aby wsłu­chać się w głos two­ich dzie­ci — tymi sło­wa­mi ks. Krzysz­tof Wojda SAC, pro­boszcz, po­wi­tał w pro­gach ko­ścioła Ze­sła­nia Ducha Świę­te­go w Otwoc­ku Ma­ry­ję w ja­sno­gór­skim wi­ze­run­ku, piel­grzy­mu­ją­cym po pa­rafiach Die­cezji War­szaw­sko-Pra­skiej.

W dniach 12 i 13 li­sto­pa­da nasz pa­rafia miała za­szczyt go­ścić kopię ła­skami sły­ną­ce­go ob­ra­zu Matki Bożej Czę­sto­chow­skiej. Sz­cze­rość o­twar­tych serc, ra­dość ma­lu­ją­ca się na twa­rzach, mimo oczu szklą­cych się od łez, naj­le­piej o­pi­su­ją at­mos­fe­rę nie­dziel­nego wie­czo­ru. Pa­rafianie i go­ście po brze­gi wy­peł­ni­li ko­ściół. Na­sze­mu świę­to­wa­niu prze­wod­ni­czył ks. bp Ka­zi­mierz Ro­ma­niuk. Mo­dli­twę za­in­au­guro­wała Msza św., po niej zaś roz­poczę­ło się czu­wa­nie mo­dli­tew­ne przed wi­ze­run­kiem Maryi.

Przez całą dobę trwa­li­śmy u stóp Pani Ja­sno­gór­skiej. Przed­sta­wi­ciele każ­dej czę­ści pa­rafii, mło­dzież, księ­ża, bra­cia i sio­stry ze zgro­ma­dzeń za­kon­nych, wspól­no­ty pa­rafialne, u­cznio­wie szkół – wszy­scy choć przez krót­ki czas chcie­liśmy czu­wać na mo­dli­twie wy­pra­szając wsta­wien­nic­two Matki Naj­święt­szej u Jej Syna. Pro­si­liśmy by Ma­ry­ja we­szła w progi świą­ty­ni na­sze­go życia o­sobi­ste­go, mał­żeń­skiego, ro­dzin­ne­go, za­wo­dowe­go i spo­łecz­nego. Zaj­rzała do na­szych domów, za­kładów pracy, u­rzę­dów, szkół i szpi­ta­li. Zaj­rzała szcze­gól­nie tam, gdzie pa­nu­je chłód, ciem­ność i nie­na­wiść i wnio­sła w nasze serca pro­mień swo­je­go świa­tła, cie­pła i mat­czy­nej mi­ło­ści.

Ma­ry­jo, dzię­ku­je­my Ci za ten czas na­wie­dzenia i z po­korą, pełni na­dzie­i, cze­ka­my na owoce Two­jej o­bec­no­ści wśród nas.