Msza św. Wieczerzy Pańskiej

Mszą św. Wie­czerzy Pań­skiej roz­poczę­li­śmy naj­święt­szy czas Trzech Dni Pa­schal­nych. Od teraz bę­dziemy u­czest­ni­czy­my w zbaw­czych wy­da­rze­niach Wie­czer­nika, Ogro­du Oliw­ne­go, pa­łaców rzym­skich i ży­dow­skich do­stoj­ni­ków, je­ro­zolim­skich ulic, Gol­goty i Pań­skiego grobu. Dzie­je się tak, po­nie­waż li­tur­gia Ko­ścioła wpro­wa­dza nas w zu­peł­nie inny, Boski wy­miar, u­rze­czy­wist­nia­jąc te wiel­kie dzie­ła, któ­rych do­konał Zba­wi­ciel. 

Nasze u­ro­czy­ste mo­dli­tew­ne zwo­ła­nie bę­dzie trwa­ło nie­prze­rwa­nie przez naj­bliż­sze trzy dni: dziś roz­pocz­nie się zna­kiem Krzy­ża, ale bło­gosła­wień­stwo i ro­ze­sła­nie o­trzy­ma­my do­pie­ro na za­koń­cze­nie Wi­gilii Pa­schal­nej. Li­tur­gia Tri­du­um Pa­schal­ne­go za­wie­ra nie­zwy­kłe bo­gac­two zna­ków, ge­stów i tek­stów. Jedne z nich na­wią­zu­ją wprost do Pa­schy Na­ro­du Wy­bra­ne­go, inne u­ka­zują nasz stan przed zba­wie­niem i po zba­wie­niu. Jesz­cze inne wy­ja­śniają ta­jem­ni­ce Bo­skich za­my­słów wobec czło­wie­ka. Ob­ser­wuj­my je, kon­tem­pluj­my, słu­chaj­my Bo­że­go Sło¬wa i mó­dl­my się po­wie­rza­jąc mi­ło­sier­nemu Bogu sie­bie, swo­ich bli­skich i cały świat, pro­sząc o łaskę prze­ba­czenia grze­chów i pokój.

Mając na wzglę­dzie li­tur­gicz­ny spo­sób li­cze­nia czasu, Msza św. Wie­czerzy Pań­skiej przy­na­le­ży już do Wiel­kiego Piąt­ku. Zatem Jezus u­sta­nawiając Naj­święt­szą Ofia­rę, prze­mienia­jąc chleb i wino w swoje Ciało i swoją Krew, u­czy­nił to tego sa­me­go dnia, w któ­rym zło­żył za nas na Drze­wie Krzy­ża je­dy­ną o­fia­rę z sa­me­go sie­bie. Wy­mow­nym tego zna­kiem jest to, że dziś kon­se­krowa­ny chleb – Ciało Pań­skie, bę­dziemy spo­ży­wać rów­nież pod­czas wiel­ko­piąt­kowej Li­tur­gii Męki Pań­skiej.

Dzi­siej­szy wie­czór u­pa­mięt­nia u­sta­no­wie­nie jesz­cze jed­nego sa­kramen­tu – ka­płań­stwa. Aby wy­peł­nić nakaz Ch­ry­stu­sa: „czyń­cie to na moją pa­miąt­kę” (1 Kor 11, 24nn) po­trzeb­ni są sza­farze tego zbaw­cze­go znaku, któ­rzy będą skła­dać Ch­ry­stu­sa w o­fie­rze i kar­mić nas Jego Cia­łem i Krwią aż po­wtór­nie przyj­dzie.