Wielka Sobota

„Go­towy już jest nie­biań­ski tron, w po­gotowiu cze­ka­ją słu­dzy, już wznie­sio­no salę go­dową, je­dzenie za­stawio­ne, przy­ozdobione wiecz­ne miesz­ka­nie, skar­by dóbr wie­ku­istych są o­twar­te, a kró­le­stwo nie­bieskie, przy­go­towa­ne od za­ło­że­nia świa­ta, już o­twar­te”.

Słowa tej sta­ro­żyt­nej ho­mi­lii na Świę­tą i Wiel­ką So­botę do­brze o­pi­su­ją to, co dziś prze­ży­wa­my. Opła­ku­je­my zło­żone­go w gro­bie Pana, ale w jakże innej je­steśmy sy­tu­acji niż Jego u­cznio­wie. My mamy pew­ność, my już to wiemy, że Ch­ry­stus zmar­twychwstał. Stąd za­du­mie i łzom wzru­sze­nia to­wa­rzy­szą już przy­go­towa­nia do naj­więk­sze­go świę­ta w całym roku, do Zmar­twy­chw­stania Pań­skie­go. Ale jesz­cze peł­niej widać to w per­spek­ty­wie e­scha­to­logicz­nej: na końcu krzą­ta­ni­ny na­sze­go życia są o­twar­te drzwi do wiecz­no­ści z Tym, który po­wstał z mar­twych.