Pielgrzymka do Łagiewnik i Krakowa

W związ­ku z Na­dzwy­czaj­nym Ro­kiem Ju­bi­le­uszo­wym Mi­ło­sier­dzia 18 czerw­ca wy­bra­li­śmy się na pa­rafial­ną piel­grzym­kę do Kra­ko­wa i Ła­giew­nik. Z Otwoc­ka wy­ru­szyliśmy wcze­snym ran­kiem, już o godz. 5.00, kiedy inni jesz­cze smacz­nie spali. Choć byli i tacy piel­grzy­mi, któ­rzy tak nie mogli do­cze­kać się wy­jaz­du, że na przy­ko­ściel­nym par­kin­gu zja­wi­li się już ty­dzień wcze­śniej. Nie było au­to­busu więc wró­ci­li do domu. Po­cze­ka­li jed­nak ty­dzień i wraz z całą grupą wy­ru­szyli na po­łu­dnie Pol­ski.

Po wy­ru­sze­niu z miej­sca zbiór­ki młod­sza kadra piel­grzym­ko­wa tro­chę przy­sypia­ła, ale star­sza nieko­niecznie… więc ks. Sła­wek roz­począł po­ran­ną mo­dli­twę i za­in­to­nował Go­dzin­ki ku o Nie­po­ka­lanym Po­czę­ciiu NMP. Po­bud­ka dla wszyst­kich o­ka­zała się nie­uchron­na. Pod­czas po­dróży piel­grzy­mi po­dzi­wia­li przez okna au­to­busu pięk­no o­ta­czają­cych kra­jo­brazów. Co rusz można było u­sły­szeć wes­tchnienia: jakie pięk­ne kwia­ty na po­lach, zo­bacz jaka kózka, żniwa nie­dłu­go, bo zboże po­żół­kło, zamek w Chę­ci­nach – nigdy tam nie byłam.

Po­dróż u­pły­nę­ła bar­dzo szyb­ko. O godz. 9.50 by­li­śmy już pod Sank­tu­arium Bo­że­go Mi­ło­sier­dzia w Ła­giew­nikach. Każdy z piel­grzy­mów miał moż­li­wość przej­ścia przez „Bramę Mi­ło­sier­dzia”, która zo­sta­ła o­twar­ta 13 grud­nia 2015 r. przez ks. kard. Sta­ni­sława Dzi­wisza. Rok Mi­ło­sier­dzia ma przy­po­mi­nać ca­łe­mu świa­tu i­sto­tę o­rę­dzia Ch­ry­stu­sa: Bóg prze­ba­cza każde zło, jeśli tylko Go o to po­prosi­my.

Tego dnia Sank­tu­arium pę­ka­ło w szwach od wier­nych, gdyż przy­bywa­li piel­grzy­mi die­cezjal­nej piel­grzym­ki za­moj­sko-lu­ba­czow­skiej. Ser­cem Sank­tu­arium Bo­że­go Mi­ło­sier­dzia w Kra­ko­wie-Ła­giew­nikach jest ka­pli­ca klasz­tor­na z ła­skami sły­ną­cym ob­ra­zem Je­zu­sa Mi­ło­sier­nego i re­li­kwiami św. Fau­sty­ny. Przed wej­ściem do ka­pli­cy wy­bu­do­wa­nej w kom­plek­sie klasz­tor­nym Zgro­ma­dze­nia Sióstr Matki Bożej Mi­ło­sier­dzia u­sta­wi­ła się bar­dzo długa ko­lej­ka piel­grzy­mów, któ­rzy chcie­li na­wie­dzić to miej­sce. Tylko wy­trwa­łym i cier­pliwym udało się do­stać do we­wnątrz, aby po­chy­lić się przed małą białą tru­mien­ką św. sio­stry Fau­sty­ny i pro­sić o jej możne wsta­wien­nic­two w mo­dli­twach za­no­szonych do Mi­ło­sier­dzia Bo­że­go. Kilka osób udało się na wieżę wi­do­kową, skąd mogli po­dzi­wiać z „lotu ptaka” pa­no­ramę Kra­ko­wa.

Na­stęp­nie wy­ru­szyliśmy do Cen­trum Jana Pawła II „Nie lę­kaj­cie się”, gdzie ksiądz prze­wod­nik o­powie­dział o hi­sto­rii tego miej­sca. Do­wie­dzieliśmy się, że po be­aty­fi­kacji, sank­tu­arium zo­sta­ły o­fia­rowane re­li­kwie Jana Pawła II. Naj­cen­niej­szą z nich jest krew, którą le­ka­rze z kli­niki Ge­mel­li we Wło­szech prze­ka­zali kard. Sta­ni­sławo­wi Dzi­wiszo­wi. Am­puł­ka z krwią Pa­pie­ża, za­mknię­ta w szkla­nej szka­tu­le, zo­sta­ła u­miesz­czo­na we­wnątrz mar­mu­ro­we­go oł­ta­rza sto­ją­ce­go po­środ­ku o­śmiobocz­ne­go Ko­ścioła Re­li­kwii. Z Rzymu do­tarł rów­nież pa­pie­ski krzyż pa­sto­ral­ny, ornat wraz z mitrą oraz krzyż przed któ­rym mo­dlił się Jan Paweł II w swo­jej pry­wat­nej ka­pli­cy w cza­sie o­stat­niej Drogi Krzy­żo­wej. W ko­ście­le gór­nym w szkla­nej ga­blo­cie znaj­du­je się rów­nież bez­cen­na re­li­kwia – su­tan­na na­znaczo­na krwią, w którą św. Jan Paweł II był u­bra­ny pod­czas za­machu w 1981 r. Wnę­trze ko­ścioła zdo­bią mo­zaiki wy­ko­na­ne przez ar­ty­stę o. Marko Ivana Rup­ni­ka SJ, au­to­ra mo­zaik w ko­ście­le w San Gio­van­ni Ro­ton­do.

Na ko­niec o­prowa­dzania, oj­ciec prze­wod­nik po­in­for­mował wier­nych, że w dniu pa­tro­na, tj. 22 paź­dzier­nika i raz w roku, pod­czas piel­grzym­ki do tego miej­sca, można u­zy­skać od­pust zu­peł­ny pod zwy­kłymi wa­run­kami. W po­łu­dnie u­czest­ni­czy­liśmy w u­ro­czy­stej kon­ce­lebrowa­nej Mszy św., którą ks. Sła­wek od­pra­wił w in­ten­cji piel­grzy­mów z Otwoc­ka. Był to mo­ment, kiedy każdy z piel­grzy­mów mógł zło­żyć na oł­ta­rzu swoje in­ten­cje, z któ­rymi przy­był do tego nie­zwy­kłego miej­sca.

Po Mszy św. u­da­li­śmy się do Mu­zeum Ar­chi­die­cezjal­nego Świę­te­go Jana Pawła II. W mu­zeum cze­kał na nas prze­wod­nik, który za­brał nas na wy­ciecz­kę pre­zen­tu­jąc pa­miąt­ki oraz o­sobi­ste przed­mio­ty Jana Pawła II. Przed­mio­ty te po­chodzą głów­nie z o­kre­su pon­ty­fi­ka­tu. Są to przed­mio­ty bar­dzo czę­sto da­ro­wane Ojcu Świę­te­mu w trak­cie piel­grzy­mek i dłu­go­let­niej po­słu­gi ka­płań­skiej. mu­zeum u­da­li­śmy się na Wy­sta­wę „Kim jest czło­wiek z ca­łu­nu?”. Wy­słu­cha­li­śmy cie­ka­wej pre­lek­cji prze­wod­nika, który przed­sta­wił hi­sto­rię po­wsta­nia Ca­łu­nu Tu­ryń­skie­go, naj­now­sze do­wody na­uko­we na au­ten­tycz­ność płót­na i jego zgod­ność z e­wan­gelicz­ny­mi o­pi­sa­mi Męki Ch­ry­stu­sa. Jest to eks­po­zy­cja kopii Ca­łu­nu Tu­ryń­skie­go w ra­mach któ­rej mo­gli­śmy zo­baczyć: peł­no­wy­mia­rową kopię Ca­łu­nu; trój­wy­mia­ro­wą wi­zu­alizację Czło­wieka, któ­re­go wi­ze­ru­nek wid­nie­je na płót­nie; rzeź­by „Praw­dzi­wy Bóg, praw­dzi­wy Czło­wiek, który żył po­mię­dzy nami” bę­dą­cej od­zwier­ciedleniem wi­ze­run­ku z ca­łu­nu, au­tor­stwa zna­ne­go wło­skie­go rzeź­bia­rza Lu­igie­go EMat­te­i.

O godz. 15.00 po­że­gna­li­śmy Ła­giew­niki Ko­ron­ką do Mi­ło­sier­dzia Bo­że­go, u­da­jąc się pod Wawel skąd wy­płynę­li­śmy na rejs pa­pie­ski po Wiśle. Po­goda była cu­dow­na, słoń­ce grza­ło bar­dzo mocno, cie­pły wiatr sma­gał nas po twa­rzach. Ka­pi­tan św. Jan Paweł II za­brał w po­dróż nas wszyst­kich, któ­rzy po­trze­bowa­li­śmy kon­tem­pla­cji, wy­ci­sze­nia i po­głę­bie­nia wie­dzy o jego o­sobie. Na po­kła­dzie stat­ku w at­mos­fe­rze ciszy i spo­koju, w o­tocze­niu pięk­nych wi­do­ków, mo­gli­śmy choć przez chwi­lę po­dą­żać ścież­ka­mi życia i na­uczania św. Jana Pawła II. Po­mi­mo, że rejs trwał 1,5 h czu­li­śmy nie­do­syt kiedy wy­cho­dzi­liśmy ze stat­ku. Głos św. Jana Pawła II nadal brzmiał w na­szych u­szach.

Pod Wa­we­lem za­ku­pi­liśmy o­stat­nie pa­miąt­ki z Kra­ko­wa i u­da­li­śmy się w drogę po­wrot­ną do domu. W au­to­karze wśród wszyst­kich u­czest­ni­ków piel­grzym­ki zo­sta­ły roz­losowa­ne na­gro­dy-u­po­min­ki. Pod­czas lo­sowa­nia serca u­czest­ni­ków biły coraz moc­niej. Emo­cje się­ga­ły ze­ni­tu. Czy to ja wy­gram na­gro­dę? Myślę, że wszy­scy ją wy­gra­li­śmy! Na­gro­dą było spo­tka­nie w tak wspa­niałym miej­scu z Je­zu­sem Mi­ło­sier­nym.

W wie­czor­nej mo­dli­twie ró­żań­co­wej po­dzię­kowa­liśmy za wspa­niale prze­ży­ty dzień oraz dar piel­grzy­mo­wa­nia. Po go­dzi­nie 22.00 do­tar­li­śmy do Otwoc­ka, skąd u­da­li­śmy się do na­szych domów.